(Miesiąc Nisan oraz wiosenna równonoc wyznaczały początek roku już w kalendarzu sumeryjskim przed 2600 r. przed Chr.)

Nisan snuje swe opowieści nad brzegami Tygrysu i Eufratu niczym nurt wody płynący w żyłach cywilizacji. Wraz z nadejściem wiosny pojawia się Akitu, by na nowo nadać sens czasowi w mezopotamskiej duszy, ogłaszając początek asyryjsko-babilońskiego Nowego Roku, który dziś osiąga swój 6776. rok.

            To pradawne święto przemienia równonoc wiosenną z samego zjawiska astronomicznego w chwilę wszechogarniającego odrodzenia. W zbiorowej pamięci trwa ono jak most łączący pierwszego człowieka z potęgą natury. Dwanaście dni obchodów symbolizowało dramatyczną walkę, której zwieńczeniem było zwycięstwo ładu nad chaosem. W ten sposób człowiek asyryjski ogłaszał narodziny nowego świata – świata rządzonego sprawiedliwością i prawem.

            Z tego cywilizacyjnego porodu zrodziły się jedne z najwspanialszych osiągnięć ludzkości: od epickich poematów przechowywanych w bibliotece Niniwy po dzieła architektury i systemy administracji, które stworzyły fundamenty pierwszego imperium. Dziedzictwo asyryjskie stało się surowcem, z którego późniejsze narody budowały własną wiedzę i kulturę.

            Ta historyczna symbolika splata się wyraźnie z narracją chrześcijańskiego Wschodu. W zmartwychwstaniu Chrystusa wierni odnaleźli teologiczne echo odradzającego się życia, które ich przodkowie od wieków czcili w miesiącu Nisan. Obrzędy błogosławieństwa i rozkwitu kwiatów połączyły się z ideą nadziei i zbawienia, czyniąc z Akitu święto, w którym tożsamość narodowa i wiara stapiają się w jedną całość.

            Dziś owo powiązanie widać w ruchu narodowym, który zamienia pierwszy dzień Nisan w przestrzeń politycznego i kulturowego świadectwa. W miastach nad Chaburem, w Dolinie Niniwy i w diasporze tłumy manifestują przywiązanie do swoich korzeni. Pochody z flagami i dawnymi symbolami są żywą opowieścią o narodzie, który z wielkości przeszłości czerpie siłę do mierzenia się z wyzwaniami teraźniejszości, przypominając światu, że obecność Asyryjczyków pozostaje nieodłączną częścią bliskowschodniej różnorodności.

            Ostatecznie znaczenie Akitu wykracza daleko poza zwykłe świętowanie. Staje się aktem trwania, próbą odzyskania własnej tożsamości i budowania zbiorowej świadomości wokół sprawy istnienia i przetrwania. To, że święto to nadal jest obchodzone – z całym swoim historycznym ciężarem, liczącym tysiące lat, i z nieustannie odnawiającą się energią ludzi – przypomina światu jedną prawdę: wielkie cywilizacje mogą słabnąć, lecz posiadają wrodzoną zdolność do odrodzenia.

            I tak Nisan, w swoim 6776 roku, pozostaje świadkiem niezwykłej zdolności mezopotamskiego człowieka do tworzenia przyszłości z ducha dawnych mitów, przemieniając pamięć o Nowym Roku w wieczną obietnicę trwania, wolności i światła na ziemi, która jako pierwsza ujrzała kroki ludzkości ku świtowi.

Jamil Diarbakerli, Kierownik Asyryjskiego Obserwatorium Praw Człowieka, Szwecja COPT-UNITED.COM, 01.04.2026 r.